Oι Losers της Χρονιάς!

01.02.2010 Είμαστε όλοι εμείς, τα Ελληνόπουλα... Συγχωρήστε μου τη γενίκευση, αλλά έχω πάθει ένα overdose προετοιμάζοντας τους Άντρες της Χρονιάς, με τα πεπραγμένα του 2009 και των αρχών του 2010. Ε, όπως και να το κάνουμε, στο διάστημα αυτό, δεν τα πήγαμε και περίφημα ως χώρα. Ούτε και τα προηγούμενα χρόνια, εδώ που τα λέμε. Όσοι από κάποια σπάνια διαστροφή έχουν επισκεφθεί ξανά τούτη τη σελίδα, ίσως έχουν εισπράξει την εντύπωση –τι λέω; τη βεβαιότητα– του υπογράφοντος ότι για όλα τα στραβά της Ελλάδας φταίει ο λαός! Βεβαίως, κύριε Λαζόπουλε, δεν φταίνε οι πολιτικοί, εμείς τους ψηφίζουμε – και ορισμένοι είναι και καλύτεροι από το μέσο όρο των ψηφοφόρων τους μπορώ να σας πω. Επίσης, δεν φταίνε οι ξένοι, ούτε οι εντός (οι περισσότεροι θέλουν απεγνωσμένα –και δικαιολογημένα– να φύγουν, αλλά δεν μπορούν) ούτε οι εκτός (που συνήθως μας έχουν μια ακατανόητη συμπάθεια). Φταίμε εμείς, οι Losers της Χρονιάς!

Εμείς, που κλείνουμε τα μάτια στους πραγματικούς λόγους για τους οποίους παίζουμε στη Β' Εθνική, και πάμε τώρα σε μπαράζ για υποβιβασμό. Που αλλάζουμε κάθε τόσο προπονητή, απλώς για να έχουμε κάποιον άλλο να βρίζουμε, κλαιγόμαστε στο διαιτητή και περιμένουμε βοήθεια από την εξέδρα. Αυτός δεν είναι ο ορισμός του loser;
Κάπου διάβασα ότι ακόμα κι αν ο Μπιλ Γκέιτς, ο Γουόρεν Μπάφετ και ο Σουηδός που έχει τα ΙΚΕΑ έδιναν όλα τους τα λεφτά για να αποπληρώσουν το χρέος μας, σε δέκα χρόνια θα ήμασταν ξανά στο ίδιο περίπου σημείο. Και είναι λογικό. Πρώτον, δεν θα έφταναν ούτε όλα τα λεφτά του Μπιλ, του Γουόρεν και του  Ίνγκβαρ. Δεύτερον, ο πόνος θα υποχωρούσε, αλλά η πληγή θα έμενε ανοικτή: Ξέρουμε καλά πως η χώρα μας δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγική, ενώ σε αυτά που παράγει δεν είναι ανταγωνιστική. Όποιος βγάζει λίγα, αλλά επιμένει να ξοδεύει περισσότερα, θα βρεθεί, αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα), με την παλάμη απλωμένη, σαν ζήτουλας. Όταν λοιπόν οι δαπάνες του ευρύτερου δημόσιου τομέα αφορούν σχεδόν στο μισό ΑΕΠ, λες και είμαστε κομμουνιστική χώρα, δεν χρειάζεται να αυξηθούν τα έσοδα μέσω δανεισμού και επιπλέον φόρων. Χρειάζεται απλώς να μειωθούν τα έξοδα. Και να εισπραχθούν οι ανείσπραχτοι φόροι. Γιατί δηλαδή να δανειστούμε περισσότερα με ευνοϊκούς όρους και χαμηλό spread; Από πότε είναι καλό να χρωστούν και τα δισέγγονά σου; Για να λύσουμε τα μπλόκα με αγροτικές ενισχύσεις και να προσλάβουμε τα παιδιά των stage;
Αντί να χαιρόμαστε που εκδώσαμε ομόλογα με επιτόκιο 6,5 % (τα οποία θα κληθούμε να αποπληρώσουμε εμείς σε δέκα χρόνια, μέσω νέων φόρων!), θα έπρεπε να φύγει πρώτα κόσμος από το δημόσιο, εκεί που στελεχώνει υπηρεσίες χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο. Έτσι και χρήματα θα έμεναν στα ταμεία, και θα δανειζόμασταν πιο φθηνά, όταν χρειάζεται, από τους κακόπιστους πιστωτές μας. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει ο μισθωτός (και του δημοσίου) να πληρώνει σαν κορόιδο φόρους για να καλύπτονται τόκοι δανείων που συνάφθηκαν για να δοθούν παλιοί μισθοί και συντάξεις! Αν διοχετεύονταν χρήματα σε μεγαλύτερα πάρκα και πιο σύγχρονα νοσοκομεία, ευχαρίστως να πληρώσουμε περισσότερα. Όμως ακόμα και κοινωνικά αγαθά, όπως την υγεία, την παιδεία, τους αυτοκινητόδρομους κ.λπ., τα πληρώνουμε επιπλέον, στον ιδιωτικό τομέα. 

Παράλληλα, ασφαλώς και πρέπει να μπουν αποτελεσματικά τεκμήρια διαβίωσης και να μαζεύουμε μανιωδώς αποδείξεις. Είμαι ενθουσιασμένος με το μέτρο και έχω ήδη γεμίσει μια σακούλα. «Δεν μπορεί ο πολίτης να γίνει εφοριακός», λένε κάποιοι. Βεβαίως και δεν «μπορεί»: Οφείλει! Είσαι υποχρεωμένος να κάνεις το καθήκον σου ως πολίτης, είτε αυτό σημαίνει να μην παρκάρεις στο πεζοδρόμιο είτε να ζητάς απόδειξη από τον ταξιτζή είτε να ψηφίζεις στις εκλογές αντί να πηγαίνεις για καφέ. Ας γίνουμε τροχονόμοι και εφοριακοί και φαντάροι σε περίπτωση πολέμου, που λέει ο λόγος. Αυτό σημαίνει να «συμμετέχεις στα κοινά», αυτό είναι, σε τελική ανάλυση, δημοκρατία: Ο πολίτης να έχει ατομική ευθύνη, το σύνολο να τον ελέγχει και το λαμόγιο να είναι αποσυνάγωγο. Εδώ έχουμε καταφέρει το αντίθετο (με εντατική εκπαίδευση στο σχολείο και στο στρατό): να είναι μάγκας ο λουφαδόρος. Γι’ αυτό μακάρι να μας προστατεύσει από τον εαυτό μας και να μας θέσει στην πιο στενή επιτήρηση η Ε.Ε., δίνοντάς μας το βραβείο του Loser της Χρονιάς. Προσωπικά, περιμένω με ανοιχτές αγκάλες τους «ξενέρωτους γραφειοκράτες των Βρυξελλών»!